Η Σύρος βρίσκεται σχεδόν στην καρδιά των Κυκλάδων, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα του κεντρικού και νότιου Αιγαίου που περιβάλλει το ιερό νησί της Δήλου. Πρωτεύουσα του νησιού αλλά και των Κυκλάδων (1833), η Ερμούπολη.


Σύρος

Αρχαιολογικά ευρήματα (τάφοι, ειδώλια, αγγεία και σκεύη) που βρέθηκαν στις περιοχές Χαλανδριανή και Καστρί ,στη ΒΑ πλευρά του νησιού, αποτελούν τα αρχαιότερα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στη Σύρου, και χρονολογούνται στα 2700-2300 και 2300-2200 π.Χ. αντίστοιχα.
Στη δεύτερη χιλιετία π.Χ. το νησί φαίνεται ότι πέρασε διαδοχικά στους Φοίνικες, τη μινωική Κρήτη, της Μυκήνες και τον 9ο και 8ο αιώνα π.Χ. εγκαταστάθηκαν Ίωνες. Ο Όμηρος στην Οδύσσεια αναφέρει «τη νήσο Συρίη» η οποία τοποθετείται κοντά στη Δήλο.
Τον 6ο αιώνα π.Χ., η Σύρος είχε καταληφθεί από Σάμιους, γεννήθηκε στο νησί ο φιλόσοφος Φερεκύδης, που αργότερα εγκαταστάθηκε στη Σάμο και έγινε δάσκαλος του Πυθαγόρα.

Την εποχή των Περσικών πολέμων η Σύρος υποτάσσεται στους Πέρσες, σύντομα όμως απελευθερώθηκε με τη βοήθεια των Αθηναίων και έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Στους κλασικούς χρόνους μένει στη σκιά της γειτονικής Δήλου, έχοντας ανεξάρτητο πολίτευμα ,ενώ στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους γνώρισε μεγαλύτερη ακμή.
Στη βυζαντινή περίοδο οι επιδρομές των πειρατών είχαν σαν αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά ο πληθυσμός του νησιού ,ενώ όσοι κάτοικοι γλίτωσαν κατέφυγαν στο λόφο πάνω από το λιμάνι, την Άνω Σύρο.

Το 13ο αιώνα μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204), η Σύρος, όπως και άλλα νησιά, κυριεύεται από Λατίνους και υπάγεται στο Δουκάτο της Νάξου που ίδρυσε ο Βενετός Μάρκος Σανούδος . Το 1566 το νησί κατέλαβαν οριστικά οι Τούρκοι . Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα οι σχέσεις μεταξύ Συριανών και Δύσης έγιναν πιο στενές.

Κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες οι Συριανοί δεν πήραν ενεργό μέρος, αλλά έδωσαν άσυλο στους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, της Χίου, των Ψαρών, της Κάσου και της Κρήτης, που εγκαταστάθηκαν στους πρόποδες της Άνω Σύρου, γύρω από το λιμάνι. Οι πρόσφυγες ήταν ναυτικοί, έμποροι με ικανότητες, γνώσεις και ανοιχτό μυαλό που έκαναν ένα άγονο έδαφος σε μια πόλη με μεγάλη ανάπτυξη, τόσο οικονομικοί και εμπορικοί, όσο και πνευματικοί. Η πόλη αυτή αφιερώθηκε στον Κερδώο Ερμή, θεό του εμπορίου, και έτσι το 1826 γεννήθηκε η Ερμούπολη. Το 1833, ακριβώς 11 χρόνια από τη στιγμή που έφτασαν οι πρώτοι πρόσφυγες στο νησί, χτίστηκε το πρώτο Δημόσιο Γυμνάσιο της Ελεύθερης Ελλάδας με γυμνασιάρχη το Νεόφυτο Βάμβα. Μάλιστα το γυμνάσιο της Σύρου τελείωσε αρκετά χρόνια μετά ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Την ίδια εποχή ιδρύεται το πρώτο εργοστάσιο βυρσοδεψίας στην Σύρο, και χτίζεται το λιμάνι της πόλης. Τα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους τα περισσότερα από τα ξένα πλοία πιάνουν μόνο το λιμάνι της Σύρου απ’ όπου γίνεται και το διαμετακομιστικό εμπόριο με την υπόλοιπη Ελλάδα, Ρωσία και Ανατολή. Όμως μετά την διάνοιξη του ισθμού της Κορίνθου (1893) και την ανάπτυξη του Πειραιά, η Σύρος αρχίζει να παρακμάζει.

Κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο οι οικονομικές συνθήκες άλλαξαν καθώς η Σύρος γνώρισε την Ιταλικοί και Γερμανικοί κατοχή. Πολύ άνθρωποι πέθαναν από πείνα και βασανιστήρια. Τη δεκαετία του ’50 ο πληθυσμός μειώθηκε ξανά, αφού αρκετοί Συριανοί εγκατέλειψαν το νησί για καλύτερη τύχη στην Αθήνα και άλλες περιοχές.
Μια νέα περίοδος ξεκινά για τη Σύρο τη δεκαετία του ΄60. Η Ερμούπολη και οι παραθαλάσσιοι οικισμοί Κίνι, Γαλησσάς, Φοίνικας, Ποσειδωνία, Βάρη και Αζόλιμνος αποκτούν τουριστική ανάπτυξη.

Δείτε το χάρτη με τις παραλίες στη Σύρο.